Bazen kelimeler kendilerini bulamaz, anlamın ötesinde kaybolurlar. Bir zamanlar hayat bulan cümleler, şimdi sadece boşlukta yankı yapar. Her şeyin bir yere varması gerektiğini düşünürken, hiçbir şeyin olmadığı bir yere doğru sürüklendiğimizi fark ederiz. İnsan, gözlerinin gördüğü dünyadan, kalbinin hissettiği zamanlardan daha fazlasını beklerken, birer gölge gibi kaybolur. Ve bulutlar, tıpkı içsel karmaşalarımız gibi, sadece göğü kaplar, ama kimse dokunamaz.
Bir yerlerde bir şey eksik kalır. Ve biz, aradığımızı bulmaya çalışırken, yalnızca geçmişin izlerini takip ederiz. Gelecek, her sabah kaybolan umutlarla sisli bir yol gibi görünür; nereye gideceğimizi bilmeden yola çıktığımızda, tek bildiğimiz şey, yolların bir zamanlar var olduğunu hatırlamaktır. Oysa her adımda yeni bir boşluk, yeni bir yalnızlık belirir.
İnsanın en büyük keşfi, belki de kaybolan o ilk adımıdır. Ardında bir geçmiş, önümde belirsiz bir gelecek; ne zaman kalacak ne de gidecek bir yer var. Bir yere varmak değil, bir yerin olmaması huzur verir bazen. Kimseye ait olmayan bir anın içindeyken, kaybolmuş olan tüm şeylere dair bir huzur duyarız. Ve sonrasında, bir eldivenin kaybolmuşluğunda bir anlam ararız, o eski zamanların sessizliğinde bir tür huzur bulmaya çalışırken.
Hayat, hep bir başka yere gitmek ister. Her şeyin yolu, birbirine bağlanmaz; bazen aradıklarımızı bulamayız, bazen de bulduğumuzu sanırız. Ama hiçbir şey, ne tam olarak kaybolur ne de tamamen bulunur. Bütün o hatıralar, yeniden tekrar ederken, içimizdeki boşluk da büyür. İşte böylece her bir ayrılık, bir içsel yolculuk haline gelir; bir başka insanın varlığına, düşüncelerine, gözlerine doğru göç ederiz.
Ama asıl büyük yolculuk, bir insanın kendisini kaybetmesidir. Kaybolmak, yeniden bulunmak, kaybolanlardan yeniden ilham almak… Hepimizin gittiği yol aynı değil, her birimizin yolu, zamanı, hatıraları farklıdır. Yalnızca bir bakış açısıyla her şeyin görebileceği bir nokta yoktur. Her şeyin bir başka anlamı vardır, her şey bir başka gözüyle konuşur. Dünya, işte bu kaybolmuş bakışların içine hapsolur, bir zamanlar var olan o anlamlı boşluklardan sesler yükselir.
Bir adım attığında, o adım geri gelir. Her şeyin bir geri dönüşü vardır; bazen unutmak ve bazen yeniden hatırlamak… Bir ömür boyu süren bu çalkantı, sonunda seni bir yerlerde bulur. Zamanın bir noktada ne olduğunun önemi yoktur. Önemli olan, her şeyin içindeki arayışla şekillenen benliktir. O zaman, bir anlık kaybolmuşlukta dahi, içindeki gerçek seni bulmak kalır geriye.
