Bazı insanlar hayatı yaşadıklarıyla anlatır.
Gittikleri şehirlerle, tuttukları ellerle, kazandıkları savaşlarla…
Ama insan bazen en çok yaşayamadıklarıyla büyür. İçinde kalanlarla. “Bir gün” deyip erteledikleriyle. Tam kapısından döndüğü hayatlarla.
Belki de insan gerçekten yaşadıklarının değil, yaşayamayıp içinde taşıdıklarının toplamıdır.
Çünkü insanın içinde görünmeyen bir arşiv vardır. Kimse bilmez. Kimse görmez. Ama herkes taşır. Açılmamış mektuplar gibi duran duygular, hiç söylenmemiş cümleler, yarım bırakılmış hayaller… Ve yıllar geçtikçe insan fark eder; canını en çok yakan şey kaybettikleri değil, hiç cesaret edemedikleridir.
Birine “kal” diyememek mesela.
Bir şehre gidememek.
Sevdiğin işi yapmaya geç kalmak.
“Ben de varım” diyemeden yıllarca sessiz kalmak…
İnsan bazen hayatı kaçırmaz, kendini kaçırır.
O yüzden cesaret dediğimiz şey, sadece büyük savaşların içinde aranacak bir duygu değil. Asıl cesaret sabah uyandığında yeniden denemektir. İçinde bin tane korku varken yine de bir adım atmaktır. Kırılmışken sevmeye devam etmektir. Yorulmuşken hâlâ hayal kurabilmektir.
Çünkü yaşamak, dışarıdan göründüğü kadar kolay bir eylem değil. İnsan çoğu zaman nefes alıyor ama yaşamıyordur. Günler birbirine benzerken, ruh yavaş yavaş sessizleşir. Sonra bir gün, gecenin tam ortasında insan kendi içine dönüp bakar. İşte o an başlar gerçek yüzleşme.
İçimizin en dip köşelerinde duran o dosyalar açılır.
Kimini yıllardır görmezden gelmişizdir.
Kiminin üstünü gururla örtmüşüzdür.
Kimini “zaman geçti artık” diye susturmuşuzdur.
Ama insan kendinden sonsuza kadar kaçamıyor.
Bir pazar sabahı kahve soğurken, camdan sızan ışık omzuna düşerken anlıyorsun; hayat aslında sana sürekli aynı soruyu sormuş:
“Gerçekten yaşamak için ne kadar cesurdun?”
Çünkü insanın kaderini çoğu zaman yetenekleri değil, cesareti belirliyor. Kimi çok sevdiği halde konuşamıyor. Kimi çok bildiği halde başlayamıyor. Kimi gitmek istiyor ama korkuyor. Ve korku bazen insanın ömrünü çalmıyor da… ömrünün ihtimalini çalıyor.
Ne acı.
Oysa bazı hayatlar sadece küçük bir cesaretle değişebilirdi.
Belki tek bir telefonla.
Belki tek bir “özledim” cümlesiyle.
Belki valizi alıp gerçekten gitmekle.
İnsan yıllar sonra şunu fark ediyor:
Hayatta insanı en çok yoran şey mücadele etmek değil, içinde biriken “acaba”lardır.
Bu yüzden belki de artık biraz daha cesur olmak gerekiyor. Kusursuz olmak için değil. Gerçek olmak için. İçimizde yıllardır kilitli duran o odaların kapısını açabilmek için.
Çünkü insan bazen en büyük huzuru, sonunda kendine dürüst olduğunda buluyor.
Ve galiba büyümek dediğimiz şey de tam burada başlıyor:
Kendi içindeki eksik kalmış hayatlarla oturup konuşabildiğinde.
Onları inkâr etmeden, utanmadan, kaçmadan bakabildiğinde.
Belki hâlâ geç değildir.
Belki insanın içinde kalan her şey, bir gün yeniden yaşamanın yolunu arıyordur.
