Medine'ye adım attığımda ilk fark ettiğim şey, huzurun sessizliği değil, bu sessizliğin içindeki uğultuydu. Bu kutsal topraklara umre ibadetini yerine getirmek için gelmiştim. Etrafımda dünyanın dört bir yanından gelmiş insanlar vardı: ten renkleri güneşte yanmış Afrikalılar, çekik gözlü Asyalılar, sarışın Avrupalılar… Her biri kendi dilinde mırıldanıyor, kendi örfüyle yürüyor, ama hepsi aynı yöne, Ravza-i Mutahhara'ya doğru akıyordu.
Sonra Mekke… Kâbe'yi ilk gördüğüm an, bu çeşitliliğin anlamı daha da derinleşti. Umre için gelen o insan selinde tek bir tane bile "yabancı" yoktu. Zenci ile beyaz, Arap ile Acem, Kureyşli ile Hintli aynı potada erimiş, aynı döngüde akıp gidiyordu.
İşte o an, Kur'an'ın şu ilahi uyarısı gözümün önünde canlandı:
وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوَانِكُمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِلْعَالِمِينَ
"O'nun ayetlerinden (varlığının delillerinden) biri de gökleri ve yeri yaratması, dillerinizin ve renklerinizin farklı olmasıdır. Şüphesiz bunda, bilenler için elbette ibretler vardır."
(Rum Suresi, 22. Ayet)
Bu topraklarda insan, kendi küçük dünyasının at gözlüklerini çıkarıyor. Meğer ne kadar dar bir pencereden bakıyormuşuz hayata. Kendi milliyetimizi, kendi dilimizi, kendi mezhebimizi evrenin merkezi sanıp, gerisini öteki görüyormuşuz.
Oysa burada, Hacer-ül Esved'i selamlarken yan yana dizilen iki insan var: biri Afrika'nın ücra bir köyünden gelmiş yaşlı bir nine, diğeri Avrupa'nın başkentinden gelmiş genç bir mühendis. Dilleri ayrı, renkleri ayrı, ama gözlerinde aynı yaş, dudaklarında aynı dua.
Gelin görün ki biz, bunca farklılığı bir zenginlik değil, kavga sebebi sayıyoruz. Oysa Yaratan, bu farklılıkları bir "imtihan" değil, bir "ayet" olarak gönderdiğini bildiriyor. Yani okunması ve anlaşılması gereken bir işaret.
Bu mübarek yolculuk bana gösterdi ki; asıl cehalet, sadece kendi rengini hak, kendi dilini tek ses, kendi yolunu tek kıble sanmaktır. Umre yapmak sadece Kâbe'yi ziyaret değil, aslında insanlığın Kâbesi'nde, insanlığın çeşitliliğine şahit olmaktır.
Döndüğümde en çok anlatmak istediğim şey, tavafın o muhteşem ahengiydi: Ne kavga, ne gürültü; sadece birliğin vermiş olduğu güç, kuvvet ve huzur. Ve en büyük dileğim, ülkemizde de bu kardeşliğin gerçek anlamda tesis edildiğini, farklılıklarımızla birbirimize zenginlik kattığımız günleri görebilmek.
