Silopi’de hayatın en temel ihtiyacı olan su, yaklaşık 10 gündür on binlerce vatandaşın evine ulaşmıyordu Allah var haklarını yemeyelim dünden beri birer saatliğine verilmeye başlandı bazı bölgelere...
Musluklar kuru, bidonlar boş, insanlar çaresiz. Böyle bir tabloda gündeme düşen “memur alım ilanı” ise ister istemez başka bir tartışmayı beraberinde getiriyor.
Elbette kamu kurumlarının personel ihtiyacı vardır. Elbette şehir plancısı da gerekir, psikolog da, memur da…
Ancak zamanlama dediğimiz bir gerçek var. Öncelik dediğimiz bir kavram var.
Bugün Silopi’de öncelik nedir?
Kâğıt üzerindeki kadrolar mı, yoksa evinde bir damla su akmayan insanlar mı?
Vatandaş günlerdir temel bir ihtiyaç için bekliyor. Su tankerleriyle idare edilen bir şehirde, insanların sabrı da, günlük yaşamı da sınanıyor. Hijyen, sağlık, yaşam kalitesi…
Hepsi doğrudan suya bağlı. Su yoksa hayat aksar, düzen çöker.
İşte tam da bu noktada, kamu yönetiminin öncelik sıralaması sorgulanıyor.
“Önce su, hatta köstebek yuvasına dönen yollardan önce bile su, sonra diğer işler” demek çok mu zor?
Tarih bize susuzluğun ne demek olduğunu en acı şekilde öğretti. Kerbela’da susuz bırakılan insanların dramı, sadece bir tarih sayfası değil; insanlık vicdanının en derin yaralarından biridir. Bugün elbette aynı şartlar yok. Ama susuzluk hâlâ aynı susuzluk.
Acı hâlâ aynı acı.
Bu yüzden mesele sadece bir ilan meselesi değil.
Bu mesele, “vatandaşın derdi ne kadar öncelikli?” sorusunun cevabıdır.
Silopi’de insanlar artık çözüm görmek istiyor. Geçici değil, kalıcı. Ertelenmiş değil, hemen.
Çünkü su yoksa, yol yoksa hiçbir şey yoktur azizim..
Nisan 2026
Halil Azizoğlu
