Ortadoğu, tarih boyunca ateşle yoğrulmuş toprakların adı oldu; ama aynı zamanda sabrın, direncin ve sessiz umutların da evidir. Bugün, o eski taş duvarların arasında hâlâ yankılanan bir ses var: kadınların sesi, Kürtçe’nin melodisi, diğer kaybolmaya yüz tutmuş dillerin şarkısı. Her biri, bir zamanlar susturulmuş, geri plana itilmiş ama hâlâ hayatın ritmine dokunan birer yaşam tanığı.
Kürtçe, Farsça, Arapça, Aramice… Hepsi yalnızca bir iletişim aracı değil, aynı zamanda bir kimlik, bir geçmiş ve bir umut biçimi. Ve ne yazık ki, hâlâ çoğu zaman resmi bir statüye kavuşamayan, sokaklarda, okullarda ve şehir meydanlarında kendi varlığını savunan diller. Oysa her dil bir insanın ruhuna açılan kapıdır; her kelime, bir topluluğun kalbinde yeşeren bir çiçek gibidir.
Kadınlar da öyle. Yüzyıllardır gölgelerde yürütülen hikâyeler, bugün hâlâ çoğu zaman görünmez kalıyor. Ama bir bakış, bir cümle, bir şiir, bu görünmezliği kırabilecek kadar güçlü. Kadınların sesini duyabilmek, Ortadoğu’nun barışı için atılmış en küçük ama en kıymetli adım olur. Çünkü barış, yalnızca silahların susması değildir; barış, sözlerin, hikâyelerin, nefeslerin eşit paylaşılmasıdır.
Ve işte buradayız: Kelimelerin ve sessiz barışın ortasında. İnsanlar hâlâ ayrılıyor, sınırlar hâlâ çiziliyor, ama umut her daim göğün mavisinde, bir çocuğun oyununda, bir kadının gülüşünde, bir dilin yeniden konuşulmasında. Eğer bir gün Ortadoğu’nun kalbinde gerçek bir barış filizlenecekse, bu filiz önce dilde, kültürde ve kadının hak ettiği yerde yeşerecek.
Belki küçük bir köşe yazısı, belki bir şiir, belki bir sohbet… Ama her insani ifade, bu dünyada sessiz bir barışın doğmasına hizmet eder. Çünkü sonunda, insanlar birbirine kulak verdiğinde, diller birbirini anladığında ve kadınların sesi yankılandığında, o zaman gerçekten bir orta yaratılır: Ortadoğu’nun barışla nefes aldığı bir orta.
Ve biz, hâlâ o orta için kelimelerle, duygularla, sabırla oradayız.
