Bazı zamanlar vardır; insan yürüdüğünü zanneder ama aslında tarihin omzunda taşınmaktadır. Attığı her adım, kendisine ait olmaktan çok, kendisinden önce yürüyenlerin bıraktığı izin devamıdır. Bizler yalnızca bugünün insanı değiliz; geçmişin yükünü, bugünün sessizliğini ve yarının belirsizliğini aynı kalpte taşıyan yolcularız.
İnsan, gördüğü kadar sorumlu değildir yalnızca; gördüğünü unutmamayı da öğrenmek zorundadır. Çünkü vicdan, yalnızca konuşurken değil, susarken de insanın omzuna çöken ağır bir misafirdir. Bazen tek bir bakış, uzun nutuklardan daha fazla şey anlatır. Bazen de en büyük gürültü, kimsenin ses çıkarmadığı anlarda yükselir.
Coğrafyaların kaderi olduğu söylenir. Oysa asıl kader, insanın bakışında saklıdır. Kimileri gerçeğin yanından geçip gider, kimileri gerçeğe bakar ama onu görmez, kimileri ise gördüğü yükün altında ömrünü tüketir. Aynı sokaklardan geçen insanların farklı dünyalarda yaşamasının sebebi biraz da budur.
Hayat, insanı çoğu zaman hazırlıksız yakalar. Maruz kaldığımız her olay, içimizde görünmeyen odalar açar. Kimi odalarda umut büyür, kimi odalarda kırgınlık yıllarca sessizce oturur. İnsan bazen kendi içine sığınır, bazen de kendi içinden kaçacak bir yol arar. En uzun yolculukların çoğu, dışarıya değil, insanın kendi kalbine doğrudur.
Hatırlamak da yorucu bir iştir. Bazı anılar omuz verirken, bazıları insanın dizlerini çözer. Zaman ilerledikçe unutmayı değil, unutamadıklarıyla yaşamayı öğrenir insan. Çünkü bazı izler silinmez; yalnızca üzerlerine yeni mevsimler yağar.
Sessizlik her zaman huzur değildir. Kimi zaman yıkılmış şehirlerin, eksilmiş hayatların ve yarım kalmış cümlelerin adıdır. İnsan sustukça içinde büyüyen boşluğu da büyütür. O boşluk bir gün öyle genişler ki, kendi sesini bile tanıyamaz hâle gelir.
Dünya değişiyor deniliyor. Belki de değişen dünya değil, insanın gerçeğe olan mesafesidir. Hakikat yerinde dururken ona sırtını dönen biz oluyoruz. Sonra kaybolan değerlerin ardından uzun ağıtlar yakıyor, kaybettiğimizi sandığımız şeyleri aslında kendi ellerimizle bıraktığımızı fark etmiyoruz.
Acının da kendine ait bir dili vardır. Kimi bağırır, kimi susar, kimi ise kelimelerin arasına gizlenir. İnsan bazen en derin yarasını anlatamaz; sadece gözlerinin yükü değişir. O yükü anlayabilenler, aynı acının kıyısından geçmiş olanlardır.
Yollar yalnızca gidilecek yerleri değil, geride bırakılanları da anlatır. Bazı kavşaklar insanın yönünü değil, ömrünü değiştirir. Bazen tek bir adım, yılların inşa ettiğini yıkar; bazen de atılamayan bir adım, bütün hayatın en ağır pişmanlığı olur.
Bizler eksik cümlelerin, yarım kalmış umutların ve tamamlanmayı bekleyen hikâyelerin çağında yaşıyoruz. Pencereler açık olsa da birbirimizin sesine ulaşamıyoruz. Kapılar var ama gönüller kilitli. Kalabalıklar çoğalıyor, fakat insan giderek yalnızlaşıyor.
Yine de bütün karanlığa rağmen insanın içinde tükenmeyen bir taraf vardır. O taraf, yeniden inanmayı, yeniden ayağa kalkmayı ve yeniden yürümeyi bilir. Çünkü insan yalnızca düştüğü yerle değil, kalkmayı seçtiği yerle de hatırlanır.
Belki de geriye kalacak tek şey, söylediğimiz sözler değil; bir kalbe dokunabildiğimiz anlar olacaktır. Dünya gelip geçecek, isimler silinecek, yollar değişecek. Ama vicdanıyla yürüyenlerin izi, rüzgârın silemeyeceği kadar derin kalacaktır.
Ve sonunda insan, geride bıraktığı gölgelerle değil; taşıdığı merhamet, koruduğu hakikat ve sessizce yaptığı iyiliklerle anılacaktır. Çünkü ömür dediğimiz şey, yaşanmış yılların toplamı değil; ardında bırakılan izlerin adıdır.
