Geçen hafta, yıllardır hasretle beklediğimiz kar yağışları gelmeden önce günlerce uyarılar yapıldı. Valilik uyardı, belediyeler uyardı, meteoroloji uyardı. Vatandaş olarak biz de hazırlandık. Ne yalan söyleyeyim, uyarılanlar kadar uyaranların da hazır olmasını bekledik.
Vatandaşın görevi, kurumların görevleriyle kıyaslandığında elbette daha basitti. Ama yine de herkes elinden geleni yaptı. Şahsen, eşimin rahatsızlığı nedeniyle kurmayı düşünmediğim odun sobasını, doğalgaz olmamasına ve elektrik faturaları zaten uçmuş olmasına rağmen, uyarılar sonrası hemen kurdum. Köydeki çoban köpekleri için şarküterilerden et kırıntıları topladım, buğday taneleriyle kaynattırıp mama hazırlattım. Damı, hasretle beklediğimiz kardan temizlemek için kürekleri, ekipmanı önceden hazırladım. Kısacası, “kar geliyor” denince herkes kendi çapında tedbirini aldı.
Peki ya birçok yetkili kurum ne yaptı? Uyarı üstüne uyarı vardı ama hazırlık nerede? Belki hazırlık yapıldı, bilemiyorum. Ama biz görmedik. Görmemezlikten gelmedik; gerçekten görmedik.
Kar yağışı öncesinde ciddi bir çalışma yapılmadı, en azından sahaya yansıyan buydu. Sanki sadece karın gelmesi beklendi. Geldiğinde de caddelerin, sokakların kapanması beklendi. Sonrasında ise hummalı, yoğun bir çalışma başladı. Oysa iş işten geçmişti.
Düşünsenize; uluslararası, tarihî İpekyolu… Yıllık yaklaşık 15 milyar dolarlık ihracatın gerçekleştiği Habur Sınır Kapısı’na giden tek yol. O yol bile kapandı. Halbuki uyarılarla birlikte, sadece iki kar küreme ve tuzlama aracı İpekyolu üzerinde karşılıklı ring yapsa, bırakın yolun kapanmasını, kar tutmazdı bile.
Mesele karın yağması değil; mesele hazırlık. Kar sürpriz değil, afet hiç değil. Günler öncesinden tarihi, miktarı, hatta saatine kadar bilinen bir doğa olayı. Buna rağmen yollar kapanıyorsa, hayat duruyorsa, demek ki bir yerde eksik var.
Şimdi yeniden uyarılar başladı. Umarım bu kez aynı tabloyu yaşamayız. Umarım bu sefer sınıfta kalmayız.
Kar berekettir azizim… Yeter ki esaret olmasın.