Kuş cevap verdi: “Kendi rolünü beğenmedin mi ki başka role yelteniyorsun.”
Bedevi: “Senin gibi uçmak ve yükselmek istiyorum.”
Kuş: “Ne kadar yükselirsen yere düştüğünde daha çok zarar görürsün.”
Bedevi: “Olsun, yukarıdan izlemek istiyorum her şeyi.”
Kuş: “Nefsini hiç yokladın mı, her şeye zaten yukarıdan bakıyorsun.
Nankörlük kanatların var, günah rüzgarını arkana almış uçuyorsun.
Hırs gagasıyla her şeye konuyorsun, geçici olduğun aklına bile gelmiyor.
Tüylerin belki kusurlarından çok.
Bak ben senin rolüne girmeye çalışıyor muyum?
Yazılım sahibi Yüce Yaratan ne yüklemişse bana, onu yapıyorum.
Ama sen orijinal olmayan sahte programlar peşindesin, vazgeç kuş olmaktan, insan olmaya çalış.”
Bedevi: “Ne demek bu şimdi? Zaten insan değil miyim?”
Kuş: “İnsan olarak yaratıldın, ama insan kalmaya razı olmadın. Kuş olmaya niyetleniyorsun.”
Bedevi çok mahcup olmuştu.
Kuştan aldığı ders büyüktü.
Kalbinde bir hareketlilik hissetti.
Alnında boncuk boncuk ter oluşmaya başladı.
Yarım yamalak bildiği duaları okudu.
Bildiği dualar tükenince kalbi devreye girdi ve Sahibi’ne (cc) yalvardı yakardı:
“Ey Rabbim, beni kendimle ve nefsimle baş başa bırakma.
Ne uçmayı istiyorum ne de yükselmeyi.
İnsan olarak yarattın beni, insan olmak, insan kalmak istiyorum.”
Gözyaşları içinde göğe doğru bakarken kuş çoktan uzaklaşmıştı.
O an kalbini yokladı, sakinleşmişti.
Önce istiğfar etti.
Derin bir Hû çekti.
Sonra salavât getirdi.
Tesbihini öpüp yüzüne sürdü.
“Gerçek Öğretmen’in (sas) dersini unutursan, Allah sana bir kuş üzerinden böyle ders verir işte.” diye mırıldandı.
“Kuş olmaya yeltenme, belki de yılan gibi sürünmek zorunda kalırsın.
Uçmaya meraklanma, kim bilir adım atamaz hale gelirsin.
Çok uzaklara bakmaya çalışma, bazen burnunun dibini fark edemezsin.
İnsansın sen, kıymetini bil, ama haddini de bilerek.
Haddini bilmeyen hakikati göremez.
Hakikati gören kendini bilir.
Kendini bilen Rabbini daha iyi bilmeye başlar.”
Bize kendimizi bilmeyi lütfet Ya Rabbi. Kuşlardan ders almak zorunda bırakma bizi.